rose vir ma


Van ek myself groot noem.

Word mens ooit groot?

Dit voel vir my hoe ouer ek word, hoe meer stap ek nader na dié kind in my, wat ek dog, ek lankstoots, alleen gelos, optyd – vergeet het.

Van ek myself groot noem, het ek ‘n hekel in enige verbruiker-geskepte-vereringsdae, soos vaders-, valentyns- en moedersdae.

Ek voel nog altyd dat dié dae elke dag gevier moet word, omdat lievde in nou-se-tyd en vir dié lievmense om ons, ons tog elke dag mens roep.

Met nou, dat die wereld heelomkeer verander en dit wat geld kon koop; daardie ewige koop om die groot vakuum van alleen binne ons te vul, deur- uit-loop.

En lievde, om te bak, om in die tuin te werk, om in jou eietyd stil te sit en met jouself te praat, om te kyk hoe die son sak en die maan die nag binnekom, om die sterre in die jimmel bo jou te probeer tel.

Om in gesprek werklik na mekaar te luister, elke woord hoor te gee, die woorde te proe en tyd te maak om dié mense om jou, se woordspel te verstaan.

Om in dié nou-oomblik van jou tyd te leef.

Dit is waaroor leef gaan, in die Imperking van nou.

En ek jubel om tyd te hê vir myself, na ‘n leeftyd van werk en in diens staan vir gaste en kliente.

Ek onthou my oumas, my tantes, my ma, almal wat leef of probeer leef om hul kinders ‘n beter lewe te gee, as wat hul self kon tree. Ma’s altyd besig om kinders te kloek, te voed, te kyk, te skerm, omdat hulle as ma, dié kind, kind roep.

Altyd in diens vir die kind wat uit hul liggaam gebaar is, altyd.

Ek onthou die sin uit Bridges of Madison County deur Robert James Waller:

“When a woman makes the choice to marry, to have children, in one way her life begins but in another way it stops. You build a life of details. You become a mother, a wife and you stop and stay steady so that your children can move. And when they leave they take your life of details with them. And then you’re expected to move again only you don’t remember what moves you because no one has asked in so long. Not even yourself.” 

Amen.

Ek dink altyd met die vier van verjaarsdae hoe jy geluk gewens word op jou breek van nuwe jaar. Tog voel ek altyd, jy die ma, moet die gelukswense dra, omdat jy my gekind het.

Ek deel een van die allermooiste gedigte in Afrikaans wat alles opsom wat ek nie kan vandag kan woord nie.

Ma

Ma, ek skryf vir jou ‘n gedig
sonder fênsie leesekens
sonder woorde wat rym
sonder bywoorde
net sommer
‘n kaalvoet gedig –

want jy maak my groot
in jou krom klein handjies
jy beitel my met jou swart oë
en spits woorde
jy draai jou leiklipkop
jy lag en breek my tente op
maar jy offer my elke aand
vir jou Here God.
jou moesie-oor is my enigste telefoon
jou huis my enigste bybel
jou naam my breekwater teen die lewe

ek is so jammer ma
dat ek nie is
wat ek graag vir jou wil wees nie.”

Antje Krog

Published by niël stemmet

skrywer van 3 erfeniskos-storieboeke : sout+peper | agter+blad | bitter+soet. kopiereg voorbehou | concept and copyright protected : neil stemmet 2020

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: